(By IFSO – International Federation for the Surgery of Obesity & Metabolic Disorders)

Με την αύξηση του παγκόσμιου επιπολασμού της νοσογόνου παχυσαρκίας, η βαριατρική και μεταβολική χειρουργική παραμένει ο καλύτερος και πιο αποτελεσματικός τρόπος για τη θεραπεία της παχυσαρκίας και των συννοσηροτήτων της [1].

Η στομαχο-ειλεική παράκαμψη μιας αναστόμωσης με γαστρεκτομή Sleeve (SASI) είναι ένας νέος τύπος βαριατρικής και μεταβολικής χειρουργικής επέμβασης που έχει τόσο περιοριστικά όσο και δυσαπορροφητικά αποτελέσματα. Επιπλέον, η επέμβαση αυτή προκαλεί μια μείωση της πείνας. Η μείωση αυτή οφείλεται σε 2 μηχανισμούς. Ο πρώτος μηχανισμός έχει να κάνει με την μείωση της γκρελίνης (ορμόνη που προκαλεί πείνα). Η γκρελίνη παράγεται στο θόλο του στομάχου, ο οποίος αφαιρείται κατά την γαστρεκτομή Sleeve. O δεύτερος μηχανισμός έχει να κάνει με την διέγερση του εντέρου από την ταχεία μετάβαση της τροφής στο τερματικό τμήμα του λεπτού εντέρου, η οποία μπορεί να διεγείρει τις ορμόνες κορεσμού και επίσης να μειώσει την εγγύς κίνηση του εντέρου και να καθυστερήσει τη γαστρική κένωση. [2, 3, 4].

Πρόσφατη έρευνα εξέτασε την αποτελεσματικότητα της επέμβασης SASI σε σύγκριση με το Roux-en-Y γαστρικό ByPass. Το Roux-en-Y γαστρικό Bypass είναι μια βαριατρική και μεταβολική δυσαπορροφητική επέμβαση. Στην έρευνα συμπεριλήφθηκαν 92 ασθενείς μέσης ηλικίας 38,4 ± 9,5 ετών. Οι ασθενείς ήταν 55 (59,8%) γυναίκες και 37 (40,2%) άνδρες. Το μέσο βάρος των ασθενών ήταν 113,8 ± 25,2 kg και ο μέσος προεγχειρητικός ΔΜΣ ήταν 42 ± 6,5 kg/m2. Όσον αφορά τις συννοσηρότητες της παχυσαρκίας , 48 (52,1%) ασθενείς είχαν σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, 33 (35,9%) είχαν υπέρταση, 17 (18,5%) είχαν δυσλιπιδαιμία και 6 (6,5%) είχαν άπνοια ύπνου.

Σαράντα έξι ασθενείς υποβλήθηκαν σε SASI και οι υπόλοιποι 46 υποβλήθηκαν σε RYGB με μακρά BPL. Δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων όσον αφορά την ηλικία, το φύλο, το προεγχειρητικό βάρος, τον ΔΜΣ και τις συννοσηρότητες, εκτός από τη δυσλιπιδαιμία που ήταν πιο συχνή στην ομάδα SASI (28,2% έναντι 8,7%· p = 0,03). Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι στο ένας έτος μετεγχειρητικά οι 2 αυτές ομάδες εμφάνισαν εξίσου ικανοποιητική απώλεια σωματικού βάρους και βελτίωση των συννοσηροτήτων της παχυσαρκίας. Επιπλέον στην ομάδα που πραγματοποίησε την επέμβαση RYGB σύμφωνα με τις ιατρικές εξετάσεις τους εμφανίστηκε μειωμένη τιμή του σιδήρου [5].

Συμπέρασμα

Όπως βλέπουμε από τις έρευνες, η επέμβαση SASI εμφανίζει εξαιρετικά αποτελέσματα στην απώλεια σωματικού βάρους μεσοπρόθεσμα, χωρίς να εμφανίζει μερικά από τα μειονεκτήματα που εμφανίζουν άλλες δυσαπορροφητικές επεμβάσεις, όπως η μεγάλη απώλεια βιταμινών και οι έντονες διαρροϊκές κενώσεις. Επιπλέον, έχει παρατηρηθεί ότι είναι ιδανική για Revision (επανεπέμβαση) σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε επέμβαση γαστρικής Πτύχωσης (SAPI) και Sleeve (SASI), οι οποίοι δεν είχαν την επιθυμητή απώλεια σωματικού βάρους μακροπρόθεσμα, λόγω κατανάλωσης γλυκών η αλκοόλ. Τέλος, είναι ιδανική εναλλακτική για όλες τις βαριατρικές επεμβάσεις που απέτυχαν!

Έχει παρατηρηθεί ότι οι παχύσαρκοι ασθενείς που καταναλώνουν γλυκά η αλκοόλ χρειάζονται διπλό μηχανισμό απώλειας βάρους, δηλαδή περιορισμό στομάχου και δυσαπορροφητικότητα, κάτι που προσφέρει η επέμβαση SASI.

Ένα ακόμη σημαντικό πλεονέκτημα είναι η αναστρεψιμότητα της επέμβασης, με την αποσύνδεση της έλικας εντέρου που προστέθηκε στην αναστόμωση και επαναφορά στην αρχική κατάσταση προ επέμβασης.

Βιβλιογραφικές αναφορές

1. Angrisani L, Santonicola A, Iovino P, et al. IFSO Worldwide Survey 2016: primary, endoluminal, and revisional procedures. ObesSurg. 2018;28(12):3783–94.

2. Santoro S, Castro LC, Velhote MC, et al. Sleeve gastrectomy with transit bipartition: a potent intervention for metabolic syndrome and obesity. Ann Surg. 2012;256(1):104–10.

3. Emile SH, Madyan A, Mahdy T, et al. Single anastomosis sleeve ileal (SASI) bypass versus sleeve gastrectomy: a case-matched multicenter study. Surg Endosc. 2020;18:1–9.

4. Bhandari M, Fobi M, Buchwald JN. Standardization of bariatric metabolic procedures: world consensus meeting statement. Obes Surg. 2019;29(4):309–45

5. Mahdy, T., Emile, S.H., Alwahedi, A. et al. Roux-en-Y Gastric Bypass with Long Biliopancreatic Limb Compared to Single Anastomosis Sleeve Ileal (SASI) Bypass in Treatment of Morbid Obesity. OBES SURG 31, 3615–3622 (2021). https://doi.org/10.1007/s11695-021-05457-z

The post Σύγκριση Επεμβάσεων Βαριατρικής Χειρουργικής SASI & Roux-en-Y Γαστρικού Bypass appeared first on Γκιούρδας Χειρουργική.

Πολυκεντρική μελέτη Πολωνικής Αναθεώρησης Παχυσαρκίας (PROSS)

Michał Łabul, Michał Wysocki, Katarzyna Bartosiak, Michał Orłowski, Bartosz Katkowski, Paweł Jaworski, Piotr Małczak, Piotr Major & PROSS–Ομάδα Συνεργατικής Μελέτης

Obesity Surgery τόμος 32, σελίδες 3879–3890 (2022)

Εισαγωγή

Με τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό επαναληπτικών βαριατρικών επεμβάσεων (Redo Bariatric Surgery), είναι απαραίτητο να αναζητηθούν oi παράγοντες που καθορίζουν την επιτυχία αυτών των επεμβάσεων.

Περίληψη

Η βαριατρική χειρουργική είναι αποτελεσματική και εγκεκριμένη μέθοδος θεραπείας της κλινικά σοβαρής παχυσαρκίας. Ωστόσο, πρέπει να αναγνωρίσουμε τους περιορισμούς της και να συνειδητοποιήσουμε ότι ορισμένοι ασθενείς, για διάφορους λόγους, θα χρειαστούν επανάληψη βαριατρικών επεμβάσεων. Η πλειονότητα των βαριατρικών ασθενών καταφέρνει να επιτύχει ικανοποιητική απώλεια βάρους, δηλαδή > 50% υπέρμετρης απώλειας βάρους (Excessive Weigh Loss), αλλά περίπου το 15-20% δεν επιτυγχάνει ή διατηρεί αυτόν τον στόχο [1]. Η ανεπαρκής απώλεια σωματικού βάρους, η ανάκτηση βάρους και ο μη ικανοποιητικός έλεγχος των σχετικών ιατρικών συννοσηροτήτων είναι οι πιο συχνές αιτίες για επανάληψη των βαριατρικών επεμβάσεων [2]. Οι περισσότερες ενδείξεις για επαναληπτική βαριατρική επέμβαση περιλαμβάνουν τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και άλλες επιπλοκές της πρωτογενούς βαριατρικής χειρουργικής όπως τα περιθωριακά έλκη, ο υποσιτισμός και τα συρίγγια [3]. Ο επιπολασμός της ΓΟΠΝ αυξάνεται μετά το Sleeve – Γαστρικό Μανίκι και με τη μεγάλη δημοτικότητα αυτής της διαδικασίας αποτελεί σοβαρό πρόβλημα για τους ασθενείς και τους χειρουργούς ως προς την ποιότητα ζωής, αλλά και ως πιθανό παράγοντα κινδύνου για τον οισοφάγο Barrett και αργότερα για τον καρκίνο του οισοφάγου [4]. Οι επαναληπτικές βαριατρικές επεμβάσεις αντιπροσωπεύουν περίπου το 7% των συνολικών βαριατρικών επεμβάσεων στον κόσμο [5]. Σε ορισμένες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, είναι σήμερα η τρίτη πιο συχνή βαριατρική χειρουργική επί συνόλου επεμβάσεων [6]. Καθώς ο αριθμός των βαριατρικών επεμβάσεων που γίνονται συνεχώς αυξάνεται παγκοσμίως [7,8,9], είναι ασφαλές να υποθέσουμε ότι η ζήτηση για επαναληπτικές βαριατρικές επεμβάσεις θα αυξηθεί επίσης.

Οι ενδείξεις για βαριατρική επανεπέμβαση δεν είναι σαφώς καθορισμένες. Επιπλέον, αυτές οι διαδικασίες είναι τεχνικά πιο απαιτητικές και συνδέονται με υψηλότερο ποσοστό νοσηρότητας [10]. Συνεπώς, οι ασθενείς που εξετάζονται απαιτούν ατομική αξιολόγηση των πιθανών οφελών και κινδύνων.

Σκοπός

Ο στόχος αυτής της μελέτης ήταν να διερευνήσει προγνωστικούς παράγοντες για την επίτευξη βαριατρικής επιτυχίας, όσον αφορά στη μετεγχειρητική απώλεια βάρους και την ύφεση των παθήσεων που σχετίζονται με την παχυσαρκία 1 χρόνο μετά την επανάληψη των βαριατρικών επεμβάσεων.

Ασθενείς και μέθοδοι

Μια αναδρομική μελέτη κοόρτης ανέλυσε διαδοχικούς ασθενείς που υποβλήθηκαν σε επαναληπτικές βαριατρικές επεμβάσεις σε 12 βαριατρικά κέντρα στην Πολωνία από το 2010 έως το 2020. Η μελέτη περιελάμβανε 529 ασθενείς. Τα τελικά σημεία αποτελεσματικότητας ήταν το ποσοστό της υπέρμετρης απώλειας βάρους (% Excessive Weigh Loss) και η ύφεση της υπέρτασης (Hypertension) ή/και του διαβήτη τύπου 2 (Type 2 Diabetes).

Συμπεράσματα

Οι βαριατρικές επανεπεμβάσεις αποδεικνύεται ότι αποτελούν μια αποτελεσματική μέθοδος θεραπείας για την παχυσαρκία και τις συννοσηρότητες της. Τα συμπεράσματα της έρευνας κοόρτης δείχνουν ότι η μεγαλύτερη ανάκτηση βάρους πριν από την βαριατρική επενεπέμβαση ελαχιστοποίησε τις πιθανότητες για βαριατρική επιτυχία, σε ασθενείς που χειρουργήθηκαν λόγω ανάκτησης βάρους ή ανεπαρκούς απώλειας βάρους. Η Γαστρική Παράκαμψη Αναστόμωσης συσχετίστηκε με μεγαλύτερη πιθανότητα πλήρους ύφεσης της υπέρτασης και/ή του διαβήτη. Η μεγαλύτερη διαφορά ΔΜΣ μεταξύ του χρόνου επανεπέμβασης και του χαμηλότερου μετά την αρχική βαριατρική επέμβαση συσχετίστηκε με μικρότερες πιθανότητες επιτυχίας, σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε επανεπέμβαση λόγω ανάκτησης βάρους ή ανεπαρκούς απώλειας βάρους. Στην ομάδα που υποβλήθηκε σε βαριατρική επενεπέμβαση λόγω ανεπαρκούς ελέγχου των συννοσηροτήτων που σχετίζονται με την παχυσαρκία, η Γαστρική Παράκαμψη Αναστόμωσης συσχετίστηκε με μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας.

Εν κατακλείδι, φαίνεται ότι οι βαριατρικές επεμβάσεις οδηγούν σε μεγάλο ποσοστό στην επίτευξη του τελικού βαριατρικού στόχου. Η ανάγκη μεγάλης εξειδίκευσης του χειρουργού επισημαίνεται στην έρευνα, όπως και η εκτενής συζήτηση με τον ασθενή σχετικά με τους παράγοντες που οδήγησαν στην αρχική μη επιτυχημένη βαριατρική επέμβαση. Επιπλέον, ο άμεσος χρόνος επανεπέμβασης και η μικρή αύξηση βάρους από τον αρχικό ΔΜΣ φαίνεται ότι δρουν θετικά στο τελικό αποτέλεσμα. Τέλος, η γαστρική Παράκαμψη Αναστόμωσης συσχετίζεται με μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας στον έλεγχο των συννοσηροτήτων, όπως η υπέρταση και ο ΣΔ τύπου ΙΙ.

References

• Ma P, Reddy S, Higa KD. Revisional bariatric/metabolic surgery: what dictates its indications? Curr Atheroscler Rep. 2016;18(7):42. https://doi.org/10.1007/s11883-016-0592-3.
• Koh ZJ, Chew CAZ, Zhang JJY, et al. Metabolic outcomes after revisional bariatric surgery: a systematic review and meta-analysis. Surg Obes Relat Dis. 2020;16(10):1442–54. https://doi.org/10.1016/j.soard.2020.05.029.
• Mirkin K, Alli VV, Rogers AM. Revisional bariatric surgery. Surg Clin North Am. 2021;101(2):213–22. https://doi.org/10.1016/j.suc.2020.12.008.

The post ΒΑΡΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΠΑΝΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ appeared first on Γκιούρδας Χειρουργική.

Ανάμεσα στους κύριους παράγοντες κινδύνου για τον καρκίνο του μαστού είναι και η παχυσαρκία. Σε πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 18.979 γυναικών εξετάζεται η συσχέτιση που υπάρχει μεταξύ της παχυσαρκίας και της ανάπτυξης του καρκίνου του μαστού, όπως και το αντίκτυπο της παχυσαρκίας στη διάγνωση και τις θεραπευτικές του παρεμβάσεις.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, η αποτελεσματικότητα των θεραπειών σε παχύσαρκες γυναίκες με καρκίνο του μαστού, σε σύγκριση με μη-παχύσαρκες γυναίκες με καρκίνο του μαστού, είναι σημαντικά χαμηλότερη, όπως και οι πιθανότητες πλήρους ίασης. Επιπλέον, όπως αποκαλύπτουν τα ευρήματα, οι παχύσαρκες γυναίκες με καρκίνο του μαστού αντιμετωπίζουν περισσότερες επιπλοκές  που σχετίζονται με την ακτινοβολία, την χημειοθεραπεία και την χειρουργική αντιμετώπιση της νόσου, ενώ διατρέχουν επίσης αυξημένο κίνδυνο υποτροπής σε σύγκριση με γυναίκες φυσιολογικού βάρους. Ομοίως, η συστηματική χημειοθεραπεία είναι λιγότερο αποτελεσματική, ακόμη και όταν χορηγείται κατάλληλη δόση με βάση το πραγματικό συνολικό βάρος.

Εν κατακλείδι, όπως γίνεται αντιληπτό από τα ευρήματα σχετικών ερευνών, η παχυσαρκία είναι ένας αναγνωρισμένος παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη του καρκίνου του μαστού και την υποτροπή του, ακόμα και όταν οι ασθενείς λαμβάνουν κατάλληλη θεραπεία.

Για τους λόγους αυτούς, συστήνεται από την παγκόσμια ιατρική κοινότητα προς τους θεράποντες ιατρούς να προτείνουν στους ασθενείς τους παρεμβάσεις με στόχο την απώλεια βάρους και την αλλαγή του τρόπου ζωής τους.

* Lee, K., Kruper, L., Dieli-Conwright, C.M. et al. The Impact of Obesity on Breast Cancer Diagnosis and Treatment. Curr Oncol Rep 21, 41 (2019).

https://doi.org/10.1007/s11912-019-0787-1

The post Καρκίνος του Μαστού & Παχυσαρκία appeared first on Γκιούρδας Χειρουργική.

The post Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και αναιμία appeared first on Γκιούρδας Χειρουργική.

Η βαριατρική χειρουργική αποτελεί σήμερα την πιο αποτελεσματική θεραπεία τηςπαχυσαρκίας. Πέραν από την μείωση του σωματικού βάρους οι βαριατρικές επεμβάσεις μειώνουν παράλληλα τους καρδιομεταβολικούς παράγοντες κινδύνου (CMRFs), που επηρεάζουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου [4, 5].

Οι αλλαγές στον τρόπο ζωής, η σωστή διατροφή και η σωματική δραστηριότητα συνιστώνται μετά από βαριατρικές επεμβάσεις για τη μακροχρόνια διατήρηση της απώλειας του σωματικού βάρους [6]. Παρόλα αυτά, η συμμετοχή σε δομημένα προγράμματα άσκησης έχει δείξει μόνο μέτρια οφέλη μετά από βαριατρικές επεμβάσεις [7]. Επομένως, είναι αβέβαιο εάν η άσκηση θα μπορούσε να έχει κλινικά σημαντική επίδραση στη βελτίωση των καρδιομεταβολικών παραγόντων κινδύνου αυτών των ασθενών. Ωστόσο, η σωματική δραστηριότητα και τα αποτελέσματα της άσκησης είναι, σε μεγάλο βαθμό, ανεξάρτητα από την επίδρασή τους στο Δείκτη μάζας σώματος[8,9].

Πρόσφατη έρευνα προσπάθησε να εξετάσει την σημαντικότητα της σωματικής άσκησης μετά από βαριατρικές επεμβάσεις, στην μείωσης του καρδιαγγειακού ρίσκου.  Σύμφωνα με τα ευρήματά, η άσκηση μπορεί να είναι αποτελεσματική στρατηγική για τη βελτίωση των καρδιομεταβολικών παραγόντων κινδύνου σε ασθενείς μετά από βαριατρικές επεμβάσεις , αφού φαίνεται να συμβάλει σε μείωση της συστολικής αρτηριακής πίεσης και των τριγλυκεριδίων.

Αναφορικά με τον τύπο της άσκησης, σύμφωνα με την έρευνα, ο συνδυασμός αερόβιας με ασκήσεις αντίστασης, ξεκινώντας 6 μήνες μετά από την βαριατρική επέμβαση και με διάρκεια μεγαλύτερη των 12 εβδομάδων εμφανίζουν εξαιρετικά αποτελέσματα στην μείωση του κινδύνου.

Αναφορές

The post Άσκηση και βαριατρικές επεμβάσεις. Συμβάλουν στη μείωση του καρδιοαγγειακού κινδύνου; appeared first on Γκιούρδας Χειρουργική.

Η ενδογενής βράχυνση του οισοφάγου αποτελεί συνήθως αποτέλεσμα χρόνιας φλεγμονής που συνοδεύει τη Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση (ΓΟΠ) [1].  Η ΓΟΠ εμφανίζεται κυρίως ως αποτέλεσμα μιας δυσλειτουργίας του κατώτερου οισοφαγικού σφιγκτήρα (LES) που επιτρέπει είτε σε όξινα είτε σε αλκαλικά περιεχόμενα να ανεβαίνουν προς τον οισοφάγο.

Επειδή το πλακώδες επιθήλιο του βλεννογόνου του οισοφάγου δεν αποτελεί αποτελεσματικό φραγμό για τα υγρά που παλινδρομούν,  προκύπτει ένα «έγκαυμα» στον οισοφάγο, παρόμοιο με αυτό που συμβαίνει στην περίπτωση των διαβρωτικών χημικών ουσιών που καταπίνονται. Ακολουθεί μια φλεγμονώδης απόκριση, με τα αναπόφευκτα στάδια του οιδήματος, της διήθησης των φλεγμονωδών κυττάρων, της επακόλουθης επούλωσης και της ίνωσης. Αυτή η διαδικασία τελικά περιλαμβάνει τα βαθύτερα μυϊκά στρώματα του οισοφαγικού τοιχώματος και μπορεί ακόμη και να επεκταθεί διατοιχωματικά στους περιοσοφαγικούς ιστούς του μεσοθωρακίου.

Με επαναλαμβανόμενους κύκλους τραυματισμού και αποκατάστασης με την πάροδο του χρόνου, εμφανίζεται λειτουργική και μη αναστρέψιμη βλάβη στον εμπλεκόμενο οισοφάγο. Η συστολή του κολλαγόνου στη διατοιχωματική ινώδη ουλή μπορεί να συμβεί περιφερειακά, προκαλώντας πεπτική στένωση ή κατά μήκος, με αποτέλεσμα βραχύ οισοφάγο.

Άλλες καταστάσεις που σχετίζονται με τη βράχυνση του οισοφάγου περιλαμβάνουν παραοισοφαγικές κήλες τύπου ΙΙΙ, σαρκοείδωση, μεταπλασία Barrett, καυστική κατάποση και νόσο του Crohn, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε μια βαθιά φλεγμονώδη αντίδραση με σημαντική μετατόπιση της Γαστροοισοφαγικής Συμβολής (GEJ).

Θεραπεία

Ο βραχύς οισοφάγος περιγράφηκε κλινικά για πρώτη φορά πριν από περισσότερα από 40 χρόνια και συνεχίζει να συναντάται μέχρι και σήμερα. Στο πλαίσιο αυτό, οι λαπαροσκοπικές αντιπαλινδρομικές επεμβάσεις έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον της χειρουργικής θεραπείας, αυξάνοντας τον αριθμό των επεμβάσεων που πραγματοποιούνται. Αυτό υποστηρίζεται και από τα θεαματικά αποτελέσματα των χειρουργικών επεμβάσεων στην θεραπείας της πάθησης της παλινδρόμησης. Εναλλακτικά ωστόσο, πρέπει να προτείνεται από τους ιατρούς η πρώιμη χειρουργική επέμβαση, η οποία θα μειώσει δραματικά το ποσοστό των ασθενών με ΓΟΠ που τελικά θα υποτροπιάσουν και θα αποκτήσουν βραχύ οισοφάγο.

Οισοφάγος Barrett

O οισοφάγος Barrett αποτελεί παθολογική αλλαγή (μετάπλαση) των κυττάρων που σχηματίζουν το επιθήλιο του κατώτερου οισοφάγου. Η αιτία αυτής της βλάβης είναι η χρόνια έκθεση στο γαστρικό οξύ. Αυτό συμβαίνει συνήθως λόγω της παλινδρόμησης οξέος από το στομάχι προς τον οισοφάγο.

Όταν υπάρχει χρόνια έκθεση του κατώτερου οισοφάγου στο γαστρικό οξύ, έχουμε επέκταση του κυλινδρικού επιθηλίου προς τα επάνω με αποτέλεσμα να αναγνωρίζονται περιοχές αυτού του είδους του επιθηλίου πλέον πιο ψηλά στον οισοφάγο. Όμως το κυλινδρικό επιθήλιο δεν είναι φυσιολογικό αλλά υφίσταται μια μεταλλαγή που ονομάζεται εντερική μεταπλασία. Η κατάσταση αυτή είναι ο οισοφάγος Barrett.

Ιατρικό case ασθενούς

Άνδρας, 57 ετών, από την Καλαμάτα  υπέφερε πολλά χρόνια από παλινδρόμηση και είχε διαγνωστεί μετά από Γαστροσκόπηση με «κυλινδρικό οισοφάγο τύπου Barrett 1 εκ., ολισθαίνουσα Διαφραγματοκήλη 2 εκ., χαλαρό κατώτερο οισοφαγικό σφιγκτήρα και βραχύ οισοφάγο».

Για την θεραπεία του ασθενούς από την ΓΟΠ και για να σταματήσει άμεσα η περαιτέρω καταστροφή του βλεννογόνο του οισοφάγου, επιλέχθηκε να γίνει η αντιπαλινδρομική επέμβαση Ανάταξης Διαφραγματοκήλης και Σύγκλισης σκελών του διαφράγματος.

Σήμερα ο ασθενής, περίπου ένα χρόνο μετά την επέμβαση και χωρίς καθόλου να λαμβάνει φάρμακα, έχει θεραπευθεί πλήρως από την ΓΟΠ και εμφανίζει ξεκάθαρα σημάδια υποχώρησης του οισοφάγου Barrett, αφού η Γαστροσκόπηση του παρουσιάζει μόνο «μία νησίδα γαστρικού βλεννογόνου άνωθεν της ΓΟΣ».

Αναφορές

1. Βremner RM, Crookes PF, Costantini M, DeMeester TR, Peters JH. The relationship of esophageal length to hiatal hernia in gastroesophageal reflux disease. Gastroenterology 1992; 102: A45
2. Horvath, K D et al. “The short esophagus: pathophysiology, incidence, presentation, and treatment in the era of laparoscopic antireflux surgery.” Annals of surgeryvol. 232,5 (2000): 630-40. doi:10.1097/00000658-200011000-00003

The post Βραχύς οισοφάγος και Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση appeared first on Γκιούρδας Χειρουργική.

Θυρεοειδικές ορμόνες

Ο θυρεοειδής αδένας παράγει τρεις ορμόνες, απόλυτα απαραίτητες για την ομαλή λειτουργία του οργανισμού. Οι ορμόνες αυτές είναι:

Η τριιωδοθυρονίνη (Τ3) και η θυροξίνη Τ4

Η ημερήσια έκκριση των δύο αυτών ορμονών ρυθμίζεται από την έκκριση μιας άλλης ορμόνης της θυρεοειδοτρόπου ορμόνης ή TSH που παράγεται στην υπόφυση, έναν ενδοκρινή αδένα που βρίσκεται στη βάση του εγκεφάλου μας. Η ρυθμός έκκρισης των θυρεοειδικών ορμονών συμβάλλει, μαζί με άλλους ορμονικούς παράγοντες, στην ομαλή ρύθμιση του μεταβολισμού του σώματος.

Οι θυρεοειδικές ορμόνες συμβάλλουν στην ρύθμιση του μεταβολισμό της γλυκόζης, των λιπών και της χοληστερόλης, ενώ συμβάλουν επίσης στην ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος, της κινητικότητας του εντέρου, στον ρυθμό της καρδιάς και στην ταχύτητα της μυϊκής σύσπασης. Για τον λόγο αυτό, η έλλειψη των θυρεοειδικών ορμονών δημιουργεί παιδιά με σωματική και πνευματική καθυστέρηση. Η πάθηση αυτή ονομάζεται, κρετινισμός και οι πάσχοντες κρετίνοι.

Καλσιτονίνη

Η ορμόνη αυτή, μαζί με την παραθορμόνη που παράγεται από τους παραθυρεοειδείς αδένες, είναι υπεύθυνη για τη ρύθμιση των τιμών του ασβεστίου στο αίμα και τα οστά.

Βαριατρικές επεμβάσεις και θυρεοειδική λειτουργία

Η μεταβολική και βαριατρική χειρουργική (Metabolic Bariatric Surgery) είναι μια από τις πιο αποτελεσματικές μεθόδους για τη θεραπεία της νοσηρής παχυσαρκίας, η οποία παρέχει ουσιαστικά και μακροχρόνια αποτελέσματα στην απώλεια του σωματικού βάρους και βελτιώνει τις συννοσηρότητες της παχυσαρκία στην πλειονότητα των βαριατρικών ασθενών.  Ωστόσο, οι αλλαγές στη λειτουργία του θυρεοειδούς μετά από βαριατρικές επεμβάσεις είναι ένα κοινό φαινόμενο. Σύμφωνα με προηγούμενες έρευνες, έχει διαπιστωθεί  ότι η βαριατρική χειρουργική συσχετίζεται  με μειωμένα επίπεδα TSH, FT3 και T3 και έχει ευνοϊκή επίδραση στον εμφανή και υποκλινικό υποθυρεοειδισμό, μειώνοντας τις απαιτήσεις σε θυρεοειδικές ορμόνες μετεγχειρητικά.  Επιπλέον, ορισμένες μελέτες υποδηλώνουν ότι η απώλεια βάρους προκαλεί σημαντική μείωση στα επίπεδα fT3 και TSH ορού [10,11,12].

Βαριατρική επέμβαση Sleeve και θυρεοειδική λειτουργία

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη,  τα επίπεδα της FT3 και της TSH μειώνονται  σημαντικά, ενώ το επίπεδο της FT4 αυξάνεται  μετά από τη  βαριατρική επέμβαση Sleeve. Επίσης, το επίπεδο της iPTH  μειώνεται  παράλληλα με την αλλαγή του ΔΜΣ μετά από τις επεμβάσεις Sleeve.

Οι αλλαγές αυτές μπορεί να οφείλονται σε μειωμένα επίπεδα του πεπτιδίου C νηστείας και της λεπτίνης μετά την επέμβαση ή στο ότι η απώλεια βάρους μπορεί να μειώσει την ανάγκη για επίπεδα θυρεοειδικών ορμονών.

Αναφορές

1. Michalaki MA, Vagenakis AG, Leonardou AS, et al. Thyroid function in humans with morbid obesity. Thyroid. 2006;16:73–8.
2. Weiner J, Hankir M, Heiker JT, et al. Thyroid hormones and browning of adipose tissue. 2017;458:156–9.
3. Chen, Y., Zhang, W., Pan, Y. et al. Thyroid Function Before and After Laparoscopic Sleeve Gastrectomy in Patients with Obesity. OBES SURG 32, 1954–1961 (2022). https://doi.org/10.1007/s11695-022-06035-7

The post Θυρεοειδική λειτουργία μετά από βαριατρική επέμβαση Sleeve appeared first on Γκιούρδας Χειρουργική.

Η Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση ΓΟΠ αποτελεί μια συνήθη  γαστρεντερική διαταραχή, η οποία παρουσιάζει συμπτώματα όπως καύσο, αναγωγές και πόνο στο στήθος. Αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ιατρικές προκλήσεις τόσο διαγνωστικά όσο και θεραπευτικά. Η διαχείρισή της μπορεί να περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, αλλαγές στο lifestyle (πχ. τροποποιήσεις στην διατροφή) και χειρουργική επέμβαση.

Η νόσος αυτή, πέραν από την χειροτέρευση της ποιότητας ζωής, μπορεί αν μείνει αθεράπευτη να οδηγήσει σε σοβαρότερες καταστάσεις όπως είναι η οισοφαγίτιδα τύπου 4 – οισοφάγος Barret,  η οποία θεωρείται μια προκαρκινική κατάσταση.

Αλλαγές στο Lifestyle και ΓΟΠ

Τα άτομα τα οποία υποφέρουν συστηματικά από ΓΟΠ, θα αναζητήσουν πολλές φορές πληροφορίες για την θεραπεία των συμπτωμάτων της. Στην προσπάθειά τους να βρουν ανακούφιση θα βρεθούν μπροστά σε πληθώρα δημοσιευμάτων τα οποία προτείνουν αλλαγές στο lifestyle ως θεραπεία για την ΓΟΠ. Αλλαγές στο lifestyle, πέραν από την διακοπή του καπνίσματος και το αδυνάτισμα αποτελούν τροποποιήσεις στην διατροφή και αλλαγή του τρόπου ύπνου.

Σύμφωνα με έρευνες που έχουν συσταθεί, οι αλλαγές στην διατροφή περιλαμβάνουν αποφυγή τροφών οι οποίες μπορούν να προκαλέσουν παλινδρόμηση και αποφυγή κατανάλωσης φαγητού και ποτού πριν από την κατάκλιση.

Σύμφωνα με έρευνες, κάποιες από τις τροφές οι οποίες προκαλούν συχνότερα ΓΟΠ είναι η καφεΐνη, το αλκοόλ, τα λιπαρά φαγητά, τα εσπεριδοειδή και τα γαλακτοκομικά. Επιπλέον, σύμφωνα με μερικές έρευνες προτείνεται η αποφυγή φαγητών ή υγρών 2 έως 3 ώρες πριν από την κατάκλιση.

Από τα συχνότερα συμπτώματα της ΓΟΠ, το οποίο επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής αποτελεί η διακοπή του ύπνου εξαιτίας νυχτερινής παλινδρόμησης. Οι συνηθέστερες τροποποιήσεις για την μείωση των συμπτωμάτων της ΓΟΠ κατά την διάρκεια του ύπνου, πέραν από την αποφυγή φαγητού και ποτού πριν από την κατάκλιση, αποτελεί η θέση του σώματος κατά τον ύπνο. Σύμφωνα με τις έρευνες προτείνεται μια ελαφρώς ανυψωμένη θέση του κεφαλιού και του κορμού, κατά 23 εκατοστά (2- 3 μαξιλάρια).

Ιατρικό case ασθενούς μας

Νέος  άνδρας, ασθενής μας, 32 ετών, υπέφερε από  ΓΟΠ με έντονα γαστρικά συμπτώματα, όπως καύσο, κοιλιακό άλγος και ναυτία μόλις έτρωγε, αλλά και εξωγαστρικά συμπτώματα όπως βράγχος φωνής και ταχυκαρδία. Ο ασθενής ακολουθούσε φαρμακευτική αγωγή με ομεπραζόλες για 4 χρόνια και παράλληλα προσπαθούσε με αλλαγές στο lifestyle της διατροφής του να μειώσει τη συμπτωματολογία. Δυστυχώς  χωρίς αποτέλεσμα.

Ο ασθενής υπεβλήθη σε λαπαροσκοπική επέμβαση Ανάταξης  Διαφραγματοκήλης και σήμερα,  8  μήνες μετά από την επέμβαση, έχει πλέον θεραπευθεί πλήρως από την παλινδρόμηση και μπορεί να τρώει ότι επιθυμεί χωρίς κανένα άγχος.

Συζήτηση

Σύμφωνα με τις έρευνες, η συμμόρφωση με αλλαγές στο Lifestyle φαίνεται ότι μπορούν να βελτιώσουν τα συμπτώματα της ΓΟΠ και να προσφέρουν μια προσωρινή ανακούφιση στα άτομα τα οποία πάσχουν συστηματικά από αυτή.

Παρόλα αυτά, οι αλλαγές αυτές σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να θεραπεύσουν την ΓΟΠ, καθώς η κύρια αιτία της ΓΟΠ είναι η Διαφραγματοκήλη, που αντιμετωπίζεται μόνο χειρουργικά.

Αναφορές

Guadagnoli L, Simons M, McGarva J, Taft TH, van Tilburg MAL. Improving Patient Adherence to Lifestyle Changes for the Management of Gastroesophageal Reflux. PatientPreferAdherence. 2022;16:897-909. Published 2022 Apr 5. doi:10.2147/PPA.S356466

The post Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση και αλλαγές στο Lifestyle appeared first on Γκιούρδας Χειρουργική.

Η μη αλκοολική λιπαρή ηπατική νόσος (NAFLD-non alcoholic fatty liver disease) είναι μια χρόνια πάθηση που χαρακτηρίζεται από συσσώρευση λίπους στο ήπαρ. Στα αρχικά στάδια τις περισσότερες φορές δεν υπάρχουν προφανή συμπτώματα, αλλά ορισμένες γενικές ενοχλήσεις μπορεί να οφείλονται στην πάθηση.

Συχνά δεν προκαλεί συμπτώματα, ακόμα και όταν η ασθένεια βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο. Υπάρχει περίπτωση να μην εμφανίσει συμπτώματα για πολλά χρόνια. Οι ασθενείς με NAFLD μπορεί να αισθάνονται κόπωση ή ένα γενικό αίσθημα λήθαργου και γενικώς να νιώθουν ατονία. Ένα άλλο βασικό σημάδι που πιθανά συνδέεται με τη νόσο είναι η δυσφορία στην άνω δεξιά πλευρά της κοιλιάς.

Τα κύρια συμπτώματα της NAFLD είναι:

• Κιτρίνισμα των ματιών και του δέρματος (ίκτερος)
• Σκούρα ούρα
• Οίδημα στην περιοχή της κοιλιάς (ασκίτης)
• Εμετός με αίμα
• Σκούρα κόπρανα
• Σύγχυσης, γρήγορες αλλαγές διάθεση, κακή κρίση (εγκεφαλοπάθεια)
• Κνησμός του δέρματος

Ο κυριότερος παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη NAFLD είναι η παχυσαρκία, πιθανώς μέσω ανάπτυξης αντίστασης στην ινσουλίνη.

Βαριατρικές επεμβάσεις και NAFLD

Οι βαριατρικές επεμβάσεις αποτελούν μια πολύ αποτελεσματική λύση για την μείωση του σωματικού βάρους και τη διατήρησή του μακροχρόνια. Επίσης είναι αποδεδειγμένο ότι οι βαριατρικές επεμβάσεις μπορούν να βελτιώσουν τα συμπτώματα του μεταβολικού συνδρόμου και του διαβήτη τύπου 2.

Η μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος σύμφωνα με έρευνες εντοπίζεται στο 90% των βαριατρικών ασθενών. Επίσης έρευνες έχουν αποδείξει βελτίωση σε ασθενείς με στεάτωση και ίνωση του ήπατος μετά από βαριατρικές επεμβάσεις. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα σε 192 παχύσαρκους ασθενείς οι οποίοι εμφάνιζαν υψηλό σκορ ίνωσης της μη αλκοολικής λιπώδους νόσου, έπειτα από βαριατρική επέμβαση, πέραν από την δραματική μείωση του σωματικού βάρους τους, εντοπίσθηκε και αισθητή μείωση του σκορ ίνωσης της μη αλκοολικής λιπώδους νόσου.

Επίσης πολύ σημαντικός φαίνεται ότι είναι ο ρόλος των ορμονών του εντέρου και ιδιαίτερα του πεπτιδίου GLP-1, στην NAFLD.

Πρόσφατα δεδομένα κατέδειξαν σημαντικές επιδράσεις της βαριατρικής χειρουργικής στο GLP-1 και σε άλλες ορμόνες του εντέρου, καθώς επίσης και σε σημαντικές μεταβολικές και φλεγμονώδεις ανωμαλίες των λιπιδίων στην παθοφυσιολογία της NAFLD.

Τέλος μπορούμε αν συμπεράνουμε ότι η μείωση του σωματικού βάρους μετά από βαριατρικές επεμβάσεις βελτιώνει το σκορ ίνωσης της μη αλκοολικής λιπώδους νόσου και ότι η βελτίωση αυτή είναι ανάλογη της μείωσης του σωματικού βάρους.

Αναφορές

1. Laursen TL, Hagemann CA, Wei C, Kazankov K, Thomsen KL, Knop FK, Grønbæk H. Bariatric surgery in patients with non-alcoholic fatty liver disease – from pathophysiology to clinical effects. World J Hepatol. 2019 Feb 27;11(2):138-149. doi: 10.4254/wjh.v11.i2.138. PMID: 30820265; PMCID: PMC6393715.
2. Yeo, S.C., Ong, W.M., Cheng, K.S.A. et al. Weight Loss After Bariatric Surgery Predicts an Improvement in the Non-alcoholic Fatty Liver Disease (NAFLD) Fibrosis Score. OBES SURG 29, 1295–1300 (2019). https://doi.org/10.1007/s11695-018-03676-5

The post Βαριατρικές επεμβάσεις: θεραπεία για την μη αλκοολική λιπώδης νόσο του ήπατος (NAFL) appeared first on Γκιούρδας Χειρουργική.

Ημικρανία

Ο τύπος αυτός πονοκεφάλου είναι συχνά πολύ έντονος και παρουσιάζει επιπλέον συμπτώματα πέραν από τον πόνο στο κεφάλι. Ο επιπολασμός της ημικρανίας στον πληθυσμός της Αμερικής είναι 17% στις γυναίκες και 5,6% στους άνδρες [1]. Τα συχνότερα συμπτώματα που σχετίζονται με την ημικρανία είναι:

• Ναυτία
• Πόνος πίσω από το ένα μάτι ή το αυτί
• Πόνος στους κροτάφους
• Αίσθηση φώτων που αναβοσβήνουν
• Ευαισθησία στο φως ή και τον ήχο
• Προσωρινή απώλεια όρασης
• Έμετος

Συγκριτικά με τον απλό πονοκέφαλο, η ένταση του πόνου της ημικρανίας είναι μέτρια έως σοβαρή. Μερικοί πονοκέφαλοι της ημικρανίας συνήθως επηρεάζουν μόνο τη μία πλευρά του κεφαλιού. Ωστόσο, είναι πιθανό να εμφανιστεί η κεφαλαλγία ημικρανίας, η οποία επηρεάζει και τις δύο πλευρές του κεφαλιού. Άλλες διαφορές περιλαμβάνουν την ποιότητα του πόνου: Ένας ημικρανικός πονοκέφαλος θα προκαλέσει έντονο πόνο που μπορεί να είναι παλλόμενος και θα κάνει πολύ δύσκολη την εκτέλεση καθημερινών εργασιών.

Ημικρανία, Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση και Καούρες

Συχνές συνοσυρότητες της ημικρανίας αποτελούν το άγχος, η κατάθλιψη, η επιληψία, η αϋπνία,η  παχυσαρκία, η καρδιαγγειακή νόσος και το εγκεφαλικό [2-5]. Οι ημικρανίες έχουν επιπλέον συνδεθεί με σοβαρές διαταραχές του γαστρεντερικού όπως η κολίτιδα, το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου και η νόσος του πεπτικού έλκους [6-8].  Επιπλέον σύμφωνα με έρευνες έχει εντοπισθεί αυξημένος επιπολασμός Γαστροοισοφαγικής Παλινδρόμησης και καούρας σε ασθενείς με ημικρανίες. [8,9]. Αν και η ΓΟΠ δεν έχει αναφερθεί ως συνοσυρότητα της ημικρανίας, έρευνες έχουν δείξει ότι η παλινδρόμηση επηρεάζει το 13,2% με 20% του Αμερικανικού πληθυσμού.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, εντοπίσθηκε ότι ο επιπολασμός της ΓΟΠ σε άτομα με ημικρανία είναι 22%, ενώ ο επιπολασμός της καούρας είναι 11,6% [10]. Σύμφωνα με την έρευνα, περίπου ο μισός πληθυσμός ατόμων με ημικρανία που εξετάσθηκε (49,4%)  ανέφεραν ότι διαγνώσθηκαν με ΓΟΠ ή καούρες ή εμφάνισαν συμπτώματα μέσα στο προηγούμενο έτος. Ο μηχανισμός δεν έχει ακόμη εξακριβωθεί.

 Ιατρικό Case ασθενούς μας

Γυναίκα ασθενής μας, 68 ετών, από το Γαρδίκι Παραμυθιάς, υπέφερε από παλινδρόμηση με έντονη συμπτωματολογία, λόγω ολισθαίνουσας Διαφραγματοκήλης. Τα κύρια γαστρικά συμπτώματα που παρουσίαζε ήταν καύσος, αναγωγές και κόμπος στο λαιμό, ενώ τα εξωγαστρικά συμπτώματα παλινδρόμησης ήταν κυρίως βήχας. Πέραν από την ΓΟΠ η ασθενής υπέφερε σχεδόν καθημερινά από ημικρανίες δεξιού ημισφαιρίου.

Για την θεραπεία της ΓΟΠ, επιλέχθηκε να πραγματοποιηθεί η αντιπαλινδρομική  επέμβαση Θολοπλαστική κατά Nissen.  Σήμερα, σχεδόν 1 ½ χρόνο μετά την επέμβαση, η ασθενής έχει θεραπευτεί πλήρως από την παλινδρόμηση και τα βασανιστικά συμπτώματα που είχε πριν χειρουργηθεί .

Το ευτυχές «παράδοξο» είναι ότι η ασθενής δεν υποφέρει πλέον από τις ημικρανίες δεξιού ημισφαιρίου και η ποιότητα ζωής της έχει βελτιωθεί εξαιρετικά.

Αναφορές

1. Diamond S, Bigal ME, Silberstein S, Loder E, Reed M, Lipton RB (2006) Patterns of diagnosis and acute and preventive treatment for migraine in the United States: results from the American Migraine Prevalence and Prevention study. Headache J HeadFacePain 47(3):355–363
2. Bigal ME, Lipton RB, Holland PR, Goadsby PJ (2007) Obesity, migraine, and chronic migraine: possible mechanisms of interaction. Neurology 68(21):1851–1861, 17515549, 10.1212/01.wnl.0000262045.11646.b1
3. Kurth T (2007) Associations between migraine and cardiovascular disease. Expert Rev Neurother 7(9):1097–1104, 17868009, 10.1586/14737175.7.9.1097
4. Sevillano-Garcia MD, Manso-Calderon R, Cacabelos-Perez P (2007) Comorbidity in the migraine: depression, anxiety, stress and insomnia. Rev Neurol 45(7):400–405, 17918105, 1:STN:280:DC%2BD2srpsFyrtA%3D%3D
5. Merikangas KR, Fenton BT, Cheng SH, Stolar MJ, Risch N (1997) Association between migraine and stroke in a large-scale epidemiological study of the United States. Arch Neurol 54(4):362–368, 9109736, 1:STN:280:DyaK2s3mtlyltg%3D%3D
6. Jones R, Lydeard S (1992) Irritable bowel syndrome in the general population. BMJ 304(6819):87–90, 1737146, 1:STN:280:DyaK387ksFWqtA%3D%3D
7. Merikangas KR, Fenton BT (1994) Comorbidity of migraine with somatic disorders in a large-scale epidemiologic study in the United States (47):301–314
8. Aamodt AH, Stovner LJ, Hagen K, Zwart JA (2008) Comorbidity of headache and gastrointestinal complaints. The Head-HUNT Study. Cephalalgia 28(2):144–151, 18197884, 1:STN:280:DC%2BD1c%2FksVaqtQ%3D%3D
9. Featherstone HJ (1985) Medical diagnoses and problems in individuals with recurrent idiopathic headaches. Headache 25(3):136–140, 10.1111/j.1526-4610.1985.hed2503136.x, 1:STN:280:DyaL2M3jtlylsg%3D%3D
10. Katić, B.J., Golden, W., Cady, R.K. et al. GERD prevalence in migraine patients and the implication for acute migraine treatment. J Headache Pain 10, 35–43 (2009). https://doi.org/10.1007/s10194-008-0083-1

The post Ημικρανίες και Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση appeared first on Γκιούρδας Χειρουργική.